Johan Haagdorens

Ingenieur elektronica Johan Haagdorens richtte in 1988 KOBA Vision op. Dit bedrijf, gevestigd in Leopoldsburg, is gespecialiseerd in elektronische hulpmiddelen voor blinden en slechtzienden. De naam KOBA is een samentrekking van de namen van zijn twee zonen, Koen en Bart.

We laten dhr. Haagdorens aan het woord: 

"In 1978 kreeg ik te horen dat mijn centraal zicht zou wegvallen. Ik zou op termijn geen auto meer kunnen besturen en lezen zonder grote hulpmiddelen zou ook niet meer lukken. Ik diende dus een en ander te herbekijken en anders te organiseren. De verwerking van mijn handicap was geen gemakkelijke opgave. Stil zitten was echter geen optie en ik wilde me focussen op twee doelen: een reis in Afrika en belanghebbend werk verrichten voor lotgenoten, mensen die blind of slechtziend zijn.

Op het ogenblik dat ik vernam dat ik slechtziend zou worden stond ik als industrieel ingenieur in het onderwijs. Het leek me aangewezen om het onderwijs te verlaten. Ik probeerde eerst, samen met mijn vader, een bedrijf voor tuinaanleg op te zetten. Dat echter, na enige jaren, omwille van de noodzakelijke verplaatsingen, een probleem. Autorijden zat er immers niet meer in.

Met een vriend uit de buurt ben ik in de jaren tachtig elektronische hulpmiddelen voor slechtzienden beginnen te bouwen. Het bedrijf is in de jaren '90 en 2000 sterk gegroeid. We zijn vandaag wereldwijd bekend als fabrikant van hoog technologische en innovatieve hulpmiddelen. Met de voorleesloep Vocatex hebben we het leven van veel slechtzienden veranderd. De vocatax was de eerste sprekende beeldschermloep die teksten op het scherm niet enkel vergroot maar ook voorleest.

Onze bedrijvigheid is ondertussen uitgemond in bedrijf met 11 medewerkers. Op dit ogenblik hebben we drie vestigingen in België (Leopoldsburg, Gent, Nijvel) en onze producten zijn te vinden in alle Belgische Low Vision centra. We exporteren naar een twingtal landen.

In al die jaren heb ik hard gewerkt en weinig vrije tijd gehad. Mijn visuele handicap en de activiteit in de sector wekken vaak sympathie. Ik heb als het ware van mijn probleem mijn job gemaakt. Maar het blijft werken met de noodzakelijke grote inzet!

Ondernemen als persoon met een handicap verschilt niet zoveel met de opdracht van een andere ondernemer, maar je moet minstens zo hard werken. Een klantenbezoek vraagt bijvoorbeeld veel meer tijd en energie. Door mijn handicap moeten we ons met twee personen verplaatsen. Omdat je sommige zaken minder snel (of niet) kunt, is het dus belangrijk om goede medewerkers te hebben. Om die te betalen zou steun van de Overheid welkom zijn. Persoonlijke assistentie is zeker geen luxe.

Vermits mobiliteit dus een probleem is, zie ik het als een voordeel om thuis te kunnen werken. Een chauffeur is immers een extra kost. En, nu we toch over meerkosten en belemmeringen hebben. Een opleiding buitenshuis volgen is quasi onmogelijk. Mijn pc met groot scherm en speciale software helpt mij echter om op een andere manier kennis te verwerven.

Ik kijk met grote tevredenheid terug op een kleine dertig jaar ondernemerschap. Ook de reis naar Afrika kwam er. Ik had geluk met de tent door Namibië te kunnen trekken."