Annelies Staels

Sinds september 2009 heb ik een chronische ziekte: Multiple Sclerose, dat was een enorme slag voor mij om te verwerken. Ik ben psychologe en op een zelstandige basis en doe aan loopbaanbegeleiding. Vroeger was ik als loontrekkende werkzaam als consulent en arbeidspsycholoog in rekrutering en selectie. Ik moet er wel bij zeggen dat ik toen mijn job niet bijster graag deed. Ik deed dit omdat ik voor mezelf geen andere uitweg zag en ik had teveel schrik om alle risico's te nemen die gepaard gaan met een zelfstandige activiteit. Dus bleef ik maar ongelukkig aanmodderen.

Nadat de diagnose was gesteld, ben ik nog terug aan de slag gegaan, ik trachtte binnen mijn werkdomein toch een job te vinden die mij beter lag. Ik heb ook tot de conclusie moeten komen dat het ook niet eenvoudig is om voltijds te werken met MS, vooral door de voortdurende vermoeidheid. Ik moest dus een oplossing vinden om deeltijds te werken. Het begrip bij mijn toenmalige werkgever was niet altijd wat je zou wensen in die situatie. Ik had nochthans recht op de zogenaamde VOP premie, waarbij mijn werkgever een stuk van de loonkost terugkrijgt (dit bestaat trouwens voor loontrekkenden als voor zelfstandigen met een arbeidshandicap).

Ik had ondervonden dat het niet eenvoudig is om met een arbeidshandicap de begeleiding te krijgen die je nodig hebt als je totaal niet weet in welke richting je wil of kan uitgaan.

Het idee is bij mij beginnen rijpen om mensen te helpen die een andere richting willen of moeten uitgaan. Dit kunnen dan mensen zijn die gezond zijn, maar zich slecht voelen op het werk of mensen met een arbeidshandicap, die misschien werk doen dat ze graag doen, maar niet meer kunnen doen. Ik heb die praktijk gestart omdat je dan zelf je uren kan regelen en dus het aantal uren kan werken, waarbij je je confortabel voelt. Je bent je eigen baas, dus als je ziek bent, hoef je aan niemand verantwoording af te leggen. Het is ook werk van thuis uit, dus ik hoef mij niet te verplaatsen en kan tussendoor rusten indien nodig.

Op dit moment ben ik gelukkig in wat ik doe en hoop dit nog lang te kunnen doen. Eigenlijk is het dus dankzij een harde diagnose dat ik heb durven de beslissing te nemen om zelfstandig een activiteit op te starten. Momenteel ben ik invalide, ik krijg dus een ziekteuitkering. Mijn zelfstandige activiteit doe ik in bijberoep. Dit geeft als voordeel dat de sociale lasten lichter zijn dan als zelfstandige in hoofdberoep. De risico's als zelfstandige zijn zo een heel stuk minder. Wat je kan bijverdienen zonder dat de ziekteuitkering vermindert, is wel begrensd.

Ik wist eerst niet dat dit systeem bestond, maar HAZO kan mensen verder helpen om hen te begeleiden de oplossing te vinden die in hun situatie het meest optimaal is.

Voor meer informatie omtrent loopbaanbegeleiding zie ook: www.loopbaanplanning.be.

Annelies Staels